Kluczowe pojęcia
Gdy te cztery konstrukcje staną się jasne, każdy protokół i scenariusz dalej jest prosty:
- Model trzech encji: jak Group / Environment / Request są ze sobą powiązane
- Projekt Pre-URL środowiska: dlaczego żądania przechowują tylko względne ścieżki
- Potok składania wysyłki: jak jedno „Wyślij” zamienia konfigurację w realne żądanie
- System zmiennych: skąd rozwiązywane jest
{{variable}}i trzy warstwy zmiennych
Model trzech encji
Dlaczego środowisko jest powiązane z grupą, a nie z każdym żądaniem? Grupa zazwyczaj reprezentuje „wszystkie API jednego modułu w ramach jednego środowiska wdrożeniowego”. Powiązanie na poziomie grupy oznacza, że przełączenie środowisk przenosi całą grupę naraz — bez edycji pojedynczych żądań. Jeśli pojedyncze żądanie potrzebuje innego środowiska, umieść je po prostu w grupie powiązanej z tym środowiskiem.
Projekt Pre-URL środowiska
To najważniejszy — i najczęściej źle rozumiany — projekt.
Żądania przechowują względne ścieżki; środowiska przechowują adresy bazowe
W tradycyjnych narzędziach każde żądanie przechowuje pełny URL (https://api.example.com/v1/users), więc przełączenie się na środowisko testowe oznacza masową podmianę domen. To narzędzie odwraca ten schemat:
Schemat decyduje o protokole i TLS (kluczowe!)
Pre-URL są przechowywane per protokół, ale który protokół faktycznie obsługuje dany wpis, decyduje schemat na początku URL. Schemat wyraża zarówno „jaki protokół”, jak i „szyfrowany czy nie (TLS)”:
| Protokół | Schemat jawny | Schemat szyfrowany |
|---|---|---|
| HTTP | http:// | https:// |
| WebSocket | ws:// | wss:// |
| TCP | tcp:// | tcps:// |
| UDP | udp:// | — |
| gRPC | grpc:// | grpcs:// |
| MQTT | mqtt:// | mqtts:// |
⚠️ Częsty błąd: adres bazowy WebSocket musi być zapisany jako
ws:///wss://. Jeśli wpiszeszhttps://, zostanie potraktowany jako HTTP i żądanie WebSocket nie powiedzie się z powodu braku adresu bazowego. Trzymaj linię protokołu i schemat w zgodzie.
Potok składania wysyłki
Naciśnięcie „Wyślij” nie otwiera od razu gniazda. Potok krok po kroku składa „żądanie + środowisko grupy + zmienne” w realne żądanie i wstawia łańcuch akcji przed i po wywołaniu sieciowym:
Kluczowe punkty:
- Łańcuchy akcji działają tylko przy włączonym „wykonywaniu skryptów”. Naciśnięcie Wyślij w aplikacji uruchamia je domyślnie; wysyłki automatyczne / MCP muszą być wyraźnie włączone. Przy wyłączonych skryptach tokeny wstrzykiwane przed wysłaniem czy szyfrowanie po prostu się nie wydarzą — dlatego negatywna próba „brak tokenu → 401” w recipes zachowuje się tak, a nie inaczej.
- Skrypty przed wysłaniem przepisują żądanie, które zaraz wyjdzie; skrypty po odpowiedzi przepisują otrzymaną odpowiedź. Oba mogą odczytywać i zapisywać zmienne uruchomieniowe.
System zmiennych
Są trzy rodzaje „zmiennych” o różnym zasięgu. Pomieszanie ich to najczęstsza pułapka początkujących.
Co faktycznie rozwiązuje {{name}}?
| Gdzie zapisane | Zmienne środowiskowe | Zmienne uruchomieniowe | Typowe użycie |
|---|---|---|---|
{{name}} (w URL / params / headers / body) | ✅ | ❌ | Odwołania do konfiguracji środowiska, dynamiczne wypełnianie |
| Odczyt zmiennych w skryptach | ✅ | ✅ | Przekazywanie tokenów logowania między żądaniami itd. |
Mnemotechnika:
{{}}widzi tylko zmienne „typu konfiguracji”; skrypty mogą czytać wszystkie trzy warstwy. Zmienne uruchomieniowe to „uruchomieniowa tablica” — tylko skrypty mogą po niej pisać, a{{}}nigdy tam nie zagląda.
Dlaczego {{authToken}} nie może odczytać tokena zapisanego przy logowaniu? Ponieważ skrypt logowania zapisał go w warstwie uruchomieniowej, której {{}} nie parsuje. Poprawne podejście to skrypt przed wysłaniem, który go odczyta i wstrzyknie nagłówek (zobacz recipes, scenariusz 1).
Zmienne dynamiczne {{$xxx}}
Wewnątrz {{}} jest też zestaw wbudowanych zmiennych dynamicznych, generowanych na świeżo przy każdym wywołaniu, gotowych do użycia w URL / params / headers / body:
| Zmienna | Generuje |
|---|---|
{{$timestamp}} / {{$timestampMs}} | Unix timestamp w sekundach / milisekundach |
{{$isoTimestamp}} | ISO8601 UTC |
{{$uuid}} / {{$guid}} | UUID v4 |
{{$randomInt}} / {{$randomInt min,max}} | Losowa liczba całkowita (domyślnie 0..1000) |
{{$randomBoolean}} {{$randomFullName}} {{$randomEmail}} {{$randomPhoneNumber}} {{$randomIpv4}} {{$randomIpv6}} {{$randomUrl}} {{$randomColor}} {{$randomHexadecimal}} {{$randomAlphaNumeric}} {{$randomCity}} {{$randomCountry}} {{$randomDateRecent}} {{$randomPrice}} {{$randomWord}} {{$randomLorem}} {{$randomCompanyName}} itd. | Różnorodne losowe dane przykładowe |
Przykład: GET /echo?ts={{$timestamp}}&u={{$uuid}} — w praktyce każda wysyłka podmienia ts/u na świeże, prawdziwe wartości.
Podsumowanie
- Żądania przechowują fragmenty ścieżki; środowiska dostarczają adresy bazowe per protokół przez Pre-URL; schemat decyduje o protokole + TLS.
- Wysyłka to potok składania: sklejenie URL → interpolacja → ustawienia transportu → łańcuch przed wysłaniem → sieć → łańcuch po odpowiedzi.
- Zmienne mają trzy warstwy:
{{}}czyta zmienne typu konfiguracji, skrypty czytają wszystkie trzy; przekazuj tokeny skryptami, nie{{}}.
Dalej: scripting →