Klasyczne przepisy scenariuszy
Łącz concepts i scripting w praktyczne przepływy pracy. Każdy scenariusz zawiera: cel → przebieg → skrypty do wklejenia od razu do UI → oczekiwany wynik. Cała logika skryptów została zweryfikowana end-to-end w prawdziwej aplikacji.
- Scenariusz 1: logowanie po token, automatyczne dołączanie dla całej grupy
- Scenariusz 2: szyfrowanie body żądania AES, deszyfrowanie odpowiedzi (łańcuch wielu skryptów)
- Scenariusz 3: ekstrakcja · asercje · zmienne dynamiczne · podpisywanie
- Scenariusz 4: ponowne wykorzystanie wspólnej logiki ze skryptami bibliotecznymi i
require()
Przykłady używają lokalnego serwera testowego (
/oauth2/token,/protected,/echo,/jsonitd.). Wskazując własne API, podstaw własne ścieżki i Pre-URL.
Scenariusz 1: logowanie po token, automatyczne dołączanie dla całej grupy
Cel: wywołaj API logowania, zapisz token i spraw, aby każde kolejne żądanie dołączało go automatycznie — bez ręcznego kopiowania.
Żądanie A — logowanie (skrypt po odpowiedzi zapisuje token)
POST /oauth2/token, body formularza: grant_type=password&username=qruser&password=qrpass&client_id=qr-client&client_secret=qr-secret
Dodaj jeden krok skrypt do łańcucha po odpowiedzi:
async function onResponse(context, url, response) {
var j = response.body.parseJSON();
if (j && j.access_token) {
sdk.env.set('authToken', j.access_token); // store on the runtime blackboard
sdk.env.set('tokenType', j.token_type || 'Bearer');
}
return response;
}
Żądanie B — dołączanie tokenu (ten sam skrypt można skopiować do każdego autoryzowanego API)
GET /protected, dodaj jeden krok skrypt do łańcucha przed wysłaniem:
async function onRequest(context, url, request) {
var tok = sdk.env.get('authToken'); // take from the blackboard
var ty = sdk.env.get('tokenType') || 'Bearer';
if (tok) { request.headers.set('Authorization', ty + ' ' + tok); }
return request;
}
Oczekiwany wynik
| Czynność | Wynik |
|---|---|
| Najpierw wyślij A (logowanie) | 200, odpowiedź zawiera access_token, token zapisany |
| Następnie wyślij B (dołącz) | 200, odpowiedź {authorized:true, ...} |
| Wyłącz skrypty i wyślij B ponownie | 401 (łańcuch przed wysłaniem się nie wykona → token nie zostanie wstrzyknięty — dowód, że to właśnie skrypt go dołącza) |
Klucz: A i B muszą być w tej samej grupie powiązanej z tym samym środowiskiem (zmienne uruchomieniowe są ograniczone do środowiska), a fragmenty ścieżki uzupełnia Pre-URL środowiska.
Scenariusz 2: szyfrowanie body żądania AES, deszyfrowanie odpowiedzi (łańcuch wielu skryptów)
Cel: zaszyfruj body AES-em przed wysłaniem (w sieci krąży tylko szyfrogram), odszyfruj odpowiedź po jej nadejściu; scenariusz demonstruje też łańcuch wielu skryptów i współdzielenie danych między nimi.
Dlaczego można to rozdzielić na wiele skryptów? Skrypty w tym samym łańcuchu współdzielą
globalThis: skrypt ① odkłada klucze/jawny tekst, skrypty ②③ je podnoszą. Każdy skrypt pozostaje jednocelowy i można go niezależnie włączać i wyłączać.
Łańcuch przed wysłaniem
Skrypt ① (przygotuj kontekst i klucze):
async function onRequest(context, url, request) {
globalThis.__traceId = $uuid.v4();
globalThis.__aesKey = '0123456789abcdef'; // 16 bytes → AES-128
globalThis.__aesIv = 'abcdef0123456789';
globalThis.__plain = request.body.parseText();
request.headers.set('X-Trace-Id', globalThis.__traceId);
return request;
}
Skrypt ② (zaszyfruj body):
async function onRequest(context, url, request) {
var cipher = $crypto.encryptAES(globalThis.__plain, globalThis.__aesKey, globalThis.__aesIv);
request.body = cipher; // only ciphertext on the wire
request.headers.set('X-Encrypt', 'AES-128-CBC');
return request;
}
(Opcjonalnie) skrypt ③ dodaje logikę dołączania tokenu ze Scenariusza 1.
Łańcuch po odpowiedzi (odszyfrowanie + przepisanie odpowiedzi)
async function onResponse(context, url, response) {
var j = response.body.parseJSON();
var cipher = j && j.body && j.body.utf8; // /echo echoes the request body in body.utf8
var recovered = cipher ? $crypto.decryptAES(cipher, globalThis.__aesKey, globalThis.__aesIv) : '';
var obj = null; try { obj = JSON.parse(recovered); } catch (e) {}
response.body = JSON.stringify({
traceId: globalThis.__traceId, decrypted: recovered,
roundtripOk: recovered === globalThis.__plain, jsonValid: !!obj,
});
return response;
}
Body żądania (przed szyfrowaniem): {"order":123,"note":"secret-payload","amount":99.5}
Oczekiwany wynik
Po wysłaniu otrzymasz:
{"traceId":"...","decrypted":"{\"order\":123,\"note\":\"secret-payload\",\"amount\":99.5}","roundtripOk":true,"jsonValid":true}
roundtripOk:true: odszyfrowany wynik zgadza się z oryginalnym tekstem jawnym bajt w bajt- Przepisane body odpowiedzi jest widoczne w wyniku (dowód, że przepisanie po odpowiedzi zadziałało)
⚠️ Argumenty
$cryptoto pozycyjne ciągi znaków; w razie niepowodzenia zwraca jedynie ciąg zaczynający się odError:— nie rzuca wyjątku i nie przerywa (zweryfikowano: zły szyfrogram →Invalid ciphertext, zły klucz/iv →CryptoKit error). Chiński i inny tekst spoza ASCII szyfruje się i deszyfruje poprawnie (stare twierdzenie, że „nie-ASCII przerywa”, zostało obalone). Jeśli chcesz wpisać odszyfrowany wynik do nagłówka HTTP, upewnij się, że wartość jest ASCII (wartości nagłówków odrzucają znaki spoza ASCII, inaczej rzucany jestTypeError); treść UTF-8 umieść w body lub w parametrach zapytania.
Scenariusz 3: ekstrakcja · asercje · zmienne dynamiczne · podpisywanie
Zestaw lekkich automatyzacji — większość nie wymaga żadnego JS, wystarczą deklaratywne kroki ekstrakcja / asercja.
3.1 Przekaż pole odpowiedzi do następnego żądania (ekstrakcja)
- Dodaj krok ekstrakcja do łańcucha po odpowiedzi żądania A: zmienna
author, źródłoresponse body JSON, wyrażenie$.slideshow.author. - Dodaj krok skrypt do łańcucha przed wysłaniem żądania B:
var v=sdk.env.get('author'); if(v){ request.headers.set('X-Extracted', v); } return request;
Zweryfikowano: /echo żądania B zwraca nagłówek X-Extracted zgodny z autorem z odpowiedzi żądania A.
3.2 Asercje
Dodaj kroki asercja do łańcucha po odpowiedzi: kod statusu = 200, $.slideshow.title exists. Wyniki są wypisywane jeden po drugim (powodzenie/porażka, wartość oczekiwana vs rzeczywista).
3.3 Zmienne dynamiczne
Wpisz je bezpośrednio w params / headers / URL:
GET /echo?ts={{$timestamp}}&r={{$randomInt}}&u={{$uuid}}
Zweryfikowano: przy każdej wysyłce ts zwraca aktualny znacznik czasu, r — inną losową liczbę całkowitą, a u — poprawny UUID. Pełna lista: concepts, zmienne dynamiczne.
3.4 Podpisywanie (MD5, standardowe i interoperacyjne)
Wiele otwartych API podpisuje przez MD5(param concatenation + secret). Użyj zweryfikowanego, standardowego $hash.md5:
async function onRequest(context, url, request) {
var appId = sdk.env.get('appId');
var secret = sdk.env.get('appSecret'); // keep secrets in environment variables
var ts = String(Math.floor(Date.now() / 1000));
var sign = $hash.md5(appId + ts + secret); // concatenation order per your backend's convention
request.queries.set('appId', appId);
request.queries.set('ts', ts);
request.queries.set('sign', sign);
return request;
}
Zweryfikowano: $hash.md5('abc') = 900150983cd24fb0d6963f7d28e17f72, zgodnie z backendem.
✅ Natywne
$hmac($hmac.sha256(message, key)itd.) zostało wektor po wektorze zweryfikowane jako zgodne ze standardowym RFC HMAC (zwróć uwagę na kolejność argumentów: najpierw dane, potem klucz) i nadaje się do zewnętrznego podpisywania; rodzina$hashteż jest standardowa. Tylko$jwtdegraduje obiektowe payload do[object Object](najpierw zserializuj przezJSON.stringifyalbo podpisuj po stronie serwera).
Scenariusz 4: ponowne wykorzystanie wspólnej logiki ze skryptami bibliotecznymi i require()
Cel: wyodrębnij „wstrzykiwanie tokenu”, „zunifikowane podpisywanie” i „logowanie” jako elementy wielokrotnego użytku — odwołuj się do nich w wielu miejscach, utrzymuj w jednym.
Dwa sposoby ponownego wykorzystania:
- Krok skryptu bibliotecznego: pełny skrypt z własnym
onRequest/onResponse— dodaj go jako krok, a wykona się we właściwej kolejności, współdzielącglobalThisz pozostałymi krokami. require(): zapisz czyste funkcje w bibliotece skryptów przezmodule.exports, a następnie ładuj je z dowolnego skryptu — najlepsze dla funkcji podpisujących, kodeków i innych współdzielonych narzędzi:
// script library "sign-lib" (no entry function needed)
function sign(method, path, body, secret) {
return $hmac.sha256(method + path + body, secret);
}
module.exports = { sign };
// any request script
async function onRequest(context, url, request) {
const { sign } = require('@libs/sign-lib');
request.headers.set('X-Sign', sign('POST', request.path, request.body.parseText(), sdk.env.get('appSecret')));
return request;
}
Użyj Copy require statement w menedżerze bibliotek, aby uzyskać stabilną formę identyfikatora. Wbudowane biblioteki (@libs/base64, @libs/hex) są dostępne wszędzie bez żadnej konfiguracji. Pełna mechanika: scripting, Ładowanie bibliotek skryptów przez require().
Ściąga scenariuszy
| Chcę… | Jakie kroki |
|---|---|
| Automatycznie dołączać token do każdego API po zalogowaniu | Skrypt po odpowiedzi zapisuje + skrypt przed wysłaniem czyta i wstrzykuje nagłówek |
| Zaszyfrować body żądania / odszyfrować odpowiedź | $crypto.encryptAES przed wysłaniem + decryptAES po odpowiedzi |
| Przekazać pole odpowiedzi do następnego żądania | Krok ekstrakcji + skrypt czytający zmienną |
| Sprawdzić kody statusu / pola | Krok asercji |
| Generować losowe wartości / znaczniki czasu przy każdej wysyłce | Zmienne dynamiczne typu {{$uuid}} |
| Podpisać otwarte API | $hash.md5(...) (standardowe) |
| Wykorzystać tę samą logikę w wielu miejscach | Skrypt biblioteczny albo require('@libs/<key>') biblioteki skryptów |