Przejdź do głównej zawartości

Klasyczne przepisy scenariuszy

Łącz concepts i scripting w praktyczne przepływy pracy. Każdy scenariusz zawiera: cel → przebieg → skrypty do wklejenia od razu do UI → oczekiwany wynik. Cała logika skryptów została zweryfikowana end-to-end w prawdziwej aplikacji.

Przykłady używają lokalnego serwera testowego (/oauth2/token, /protected, /echo, /json itd.). Wskazując własne API, podstaw własne ścieżki i Pre-URL.


Scenariusz 1: logowanie po token, automatyczne dołączanie dla całej grupy​

Cel: wywołaj API logowania, zapisz token i spraw, aby każde kolejne żądanie dołączało go automatycznie — bez ręcznego kopiowania.

Żądanie A — logowanie (skrypt po odpowiedzi zapisuje token)​

POST /oauth2/token, body formularza: grant_type=password&username=qruser&password=qrpass&client_id=qr-client&client_secret=qr-secret

Dodaj jeden krok skrypt do łańcucha po odpowiedzi:

async function onResponse(context, url, response) {
var j = response.body.parseJSON();
if (j && j.access_token) {
sdk.env.set('authToken', j.access_token); // store on the runtime blackboard
sdk.env.set('tokenType', j.token_type || 'Bearer');
}
return response;
}

Żądanie B — dołączanie tokenu (ten sam skrypt można skopiować do każdego autoryzowanego API)​

GET /protected, dodaj jeden krok skrypt do łańcucha przed wysłaniem:

async function onRequest(context, url, request) {
var tok = sdk.env.get('authToken'); // take from the blackboard
var ty = sdk.env.get('tokenType') || 'Bearer';
if (tok) { request.headers.set('Authorization', ty + ' ' + tok); }
return request;
}

Oczekiwany wynik​

CzynnośćWynik
Najpierw wyślij A (logowanie)200, odpowiedź zawiera access_token, token zapisany
Następnie wyślij B (dołącz)200, odpowiedź {authorized:true, ...}
Wyłącz skrypty i wyślij B ponownie401 (łańcuch przed wysłaniem się nie wykona → token nie zostanie wstrzyknięty — dowód, że to właśnie skrypt go dołącza)

Klucz: A i B muszą być w tej samej grupie powiązanej z tym samym środowiskiem (zmienne uruchomieniowe są ograniczone do środowiska), a fragmenty ścieżki uzupełnia Pre-URL środowiska.


Scenariusz 2: szyfrowanie body żądania AES, deszyfrowanie odpowiedzi (łańcuch wielu skryptów)​

Cel: zaszyfruj body AES-em przed wysłaniem (w sieci krąży tylko szyfrogram), odszyfruj odpowiedź po jej nadejściu; scenariusz demonstruje też łańcuch wielu skryptów i współdzielenie danych między nimi.

Dlaczego można to rozdzielić na wiele skryptów? Skrypty w tym samym łańcuchu współdzielą globalThis: skrypt ① odkłada klucze/jawny tekst, skrypty ②③ je podnoszą. Każdy skrypt pozostaje jednocelowy i można go niezależnie włączać i wyłączać.

Łańcuch przed wysłaniem​

Skrypt ① (przygotuj kontekst i klucze):

async function onRequest(context, url, request) {
globalThis.__traceId = $uuid.v4();
globalThis.__aesKey = '0123456789abcdef'; // 16 bytes → AES-128
globalThis.__aesIv = 'abcdef0123456789';
globalThis.__plain = request.body.parseText();
request.headers.set('X-Trace-Id', globalThis.__traceId);
return request;
}

Skrypt ② (zaszyfruj body):

async function onRequest(context, url, request) {
var cipher = $crypto.encryptAES(globalThis.__plain, globalThis.__aesKey, globalThis.__aesIv);
request.body = cipher; // only ciphertext on the wire
request.headers.set('X-Encrypt', 'AES-128-CBC');
return request;
}

(Opcjonalnie) skrypt ③ dodaje logikę dołączania tokenu ze Scenariusza 1.

Łańcuch po odpowiedzi (odszyfrowanie + przepisanie odpowiedzi)​

async function onResponse(context, url, response) {
var j = response.body.parseJSON();
var cipher = j && j.body && j.body.utf8; // /echo echoes the request body in body.utf8
var recovered = cipher ? $crypto.decryptAES(cipher, globalThis.__aesKey, globalThis.__aesIv) : '';
var obj = null; try { obj = JSON.parse(recovered); } catch (e) {}
response.body = JSON.stringify({
traceId: globalThis.__traceId, decrypted: recovered,
roundtripOk: recovered === globalThis.__plain, jsonValid: !!obj,
});
return response;
}

Body żądania (przed szyfrowaniem): {"order":123,"note":"secret-payload","amount":99.5}

Oczekiwany wynik​

Po wysłaniu otrzymasz:

{"traceId":"...","decrypted":"{\"order\":123,\"note\":\"secret-payload\",\"amount\":99.5}","roundtripOk":true,"jsonValid":true}
  • roundtripOk:true: odszyfrowany wynik zgadza się z oryginalnym tekstem jawnym bajt w bajt
  • Przepisane body odpowiedzi jest widoczne w wyniku (dowód, że przepisanie po odpowiedzi zadziałało)

⚠️ Argumenty $crypto to pozycyjne ciągi znaków; w razie niepowodzenia zwraca jedynie ciąg zaczynający się od Error: — nie rzuca wyjątku i nie przerywa (zweryfikowano: zły szyfrogram → Invalid ciphertext, zły klucz/iv → CryptoKit error). Chiński i inny tekst spoza ASCII szyfruje się i deszyfruje poprawnie (stare twierdzenie, że „nie-ASCII przerywa”, zostało obalone). Jeśli chcesz wpisać odszyfrowany wynik do nagłówka HTTP, upewnij się, że wartość jest ASCII (wartości nagłówków odrzucają znaki spoza ASCII, inaczej rzucany jest TypeError); treść UTF-8 umieść w body lub w parametrach zapytania.


Scenariusz 3: ekstrakcja · asercje · zmienne dynamiczne · podpisywanie​

Zestaw lekkich automatyzacji — większość nie wymaga żadnego JS, wystarczą deklaratywne kroki ekstrakcja / asercja.

3.1 Przekaż pole odpowiedzi do następnego żądania (ekstrakcja)​

  • Dodaj krok ekstrakcja do łańcucha po odpowiedzi żądania A: zmienna author, źródło response body JSON, wyrażenie $.slideshow.author.
  • Dodaj krok skrypt do łańcucha przed wysłaniem żądania B: var v=sdk.env.get('author'); if(v){ request.headers.set('X-Extracted', v); } return request;

Zweryfikowano: /echo żądania B zwraca nagłówek X-Extracted zgodny z autorem z odpowiedzi żądania A.

3.2 Asercje​

Dodaj kroki asercja do łańcucha po odpowiedzi: kod statusu = 200, $.slideshow.title exists. Wyniki są wypisywane jeden po drugim (powodzenie/porażka, wartość oczekiwana vs rzeczywista).

3.3 Zmienne dynamiczne​

Wpisz je bezpośrednio w params / headers / URL:

GET /echo?ts={{$timestamp}}&r={{$randomInt}}&u={{$uuid}}

Zweryfikowano: przy każdej wysyłce ts zwraca aktualny znacznik czasu, r — inną losową liczbę całkowitą, a u — poprawny UUID. Pełna lista: concepts, zmienne dynamiczne.

3.4 Podpisywanie (MD5, standardowe i interoperacyjne)​

Wiele otwartych API podpisuje przez MD5(param concatenation + secret). Użyj zweryfikowanego, standardowego $hash.md5:

async function onRequest(context, url, request) {
var appId = sdk.env.get('appId');
var secret = sdk.env.get('appSecret'); // keep secrets in environment variables
var ts = String(Math.floor(Date.now() / 1000));
var sign = $hash.md5(appId + ts + secret); // concatenation order per your backend's convention
request.queries.set('appId', appId);
request.queries.set('ts', ts);
request.queries.set('sign', sign);
return request;
}

Zweryfikowano: $hash.md5('abc') = 900150983cd24fb0d6963f7d28e17f72, zgodnie z backendem.

✅ Natywne $hmac ($hmac.sha256(message, key) itd.) zostało wektor po wektorze zweryfikowane jako zgodne ze standardowym RFC HMAC (zwróć uwagę na kolejność argumentów: najpierw dane, potem klucz) i nadaje się do zewnętrznego podpisywania; rodzina $hash też jest standardowa. Tylko $jwt degraduje obiektowe payload do [object Object] (najpierw zserializuj przez JSON.stringify albo podpisuj po stronie serwera).


Scenariusz 4: ponowne wykorzystanie wspólnej logiki ze skryptami bibliotecznymi i require()​

Cel: wyodrębnij „wstrzykiwanie tokenu”, „zunifikowane podpisywanie” i „logowanie” jako elementy wielokrotnego użytku — odwołuj się do nich w wielu miejscach, utrzymuj w jednym.

Dwa sposoby ponownego wykorzystania:

  • Krok skryptu bibliotecznego: pełny skrypt z własnym onRequest/onResponse — dodaj go jako krok, a wykona się we właściwej kolejności, współdzieląc globalThis z pozostałymi krokami.
  • require(): zapisz czyste funkcje w bibliotece skryptów przez module.exports, a następnie ładuj je z dowolnego skryptu — najlepsze dla funkcji podpisujących, kodeków i innych współdzielonych narzędzi:
// script library "sign-lib" (no entry function needed)
function sign(method, path, body, secret) {
return $hmac.sha256(method + path + body, secret);
}
module.exports = { sign };
// any request script
async function onRequest(context, url, request) {
const { sign } = require('@libs/sign-lib');
request.headers.set('X-Sign', sign('POST', request.path, request.body.parseText(), sdk.env.get('appSecret')));
return request;
}

Użyj Copy require statement w menedżerze bibliotek, aby uzyskać stabilną formę identyfikatora. Wbudowane biblioteki (@libs/base64, @libs/hex) są dostępne wszędzie bez żadnej konfiguracji. Pełna mechanika: scripting, Ładowanie bibliotek skryptów przez require().


Ściąga scenariuszy​

Chcę…Jakie kroki
Automatycznie dołączać token do każdego API po zalogowaniuSkrypt po odpowiedzi zapisuje + skrypt przed wysłaniem czyta i wstrzykuje nagłówek
Zaszyfrować body żądania / odszyfrować odpowiedź$crypto.encryptAES przed wysłaniem + decryptAES po odpowiedzi
Przekazać pole odpowiedzi do następnego żądaniaKrok ekstrakcji + skrypt czytający zmienną
Sprawdzić kody statusu / polaKrok asercji
Generować losowe wartości / znaczniki czasu przy każdej wysyłceZmienne dynamiczne typu {{$uuid}}
Podpisać otwarte API$hash.md5(...) (standardowe)
Wykorzystać tę samą logikę w wielu miejscachSkrypt biblioteczny albo require('@libs/<key>') biblioteki skryptów